“Beslenme ile ilgili kimse bana nasıl yapmam gerektiğini söylemedi aksine beni suçladı..."

Son günlerde üst üste gelen değerlendirme seanslarıyla birlikte bu durumun aileleri ne kadar yıprattığının bir kez daha farkına vardım.

- Neden suçlu arıyoruz. Aile onca zorlukla uğraşıyor zaten hal böyleyken neden bütün yükü anneye veriyoruz.

Çocuğun gelişimi yaşıtlarıyla bir ilerlemiyor, şu anda yapamadığı birçok beceri diğerleri tarafından görülebiliyor, yürüyememesi gibi, peki yürüyemediği için anneyi suçlamazken neden beslenemediği için anne suçlanıyor...

Beslenme de duyusal motor bir beceridir.

Çocuğun becerileri normal gelişimde olsun yine de bir suçlu aramıyoruz, nedenini bulmaya çalışıyoruz.(Duyusal, davranışsal, travmaya bağlı ya da endişe...)

Çocuk beslenemiyorsa bir sebebi mutlaka vardır. Beslenmeyi değerlendirmeden, beslenme zamanını değerlendirmeden, nasıl yediğini, yedirildiğini görmeden, daha da önemlisi çocuğun bireysel profilini anlamadan direkt anneyi suçlamak neden?

Bizler aileyi kendi şartları dahilinde değerlendirmeliyiz, zamansal faktörler, çevresel faktörler, ekonomik ya da sosyal faktörleri dahilinde değerlendirmeliyiz. Bizim aileyi anlamamız ve çocuğun gelişimi için bir arada olduğumuz ekibin en önemli parçası annelere güç vermemiz gerekiyor. Bizim annelere/ babalara yol göstermemiz gerekiyor. Bizim rehabilitasyon ekibi olarak aileye koçluk etmemiz gerekiyor.

Şunu unutmayalım;

Eğer çocuk yemiyorsa yiyemediği için yemiyordur. Önemli olan neden yiyemediğini keşfetmemizdir. Size koçluk edecek bu alanda uzmanlaşmış doğru kişiyi bulmanız gerekiyor.

Sevgilerimle..

Erg. Havva Münteha İnanıcı