Gelişelim ki Geliştirebilelim...

Bugün yazı yazmak için buraya oturduğumdan beri bu üçüncü başlangıcım. Profesyonel olarak yazmayı istiyordum ama sadece Münteha olarak içimden geldiği gibi yazacağım.

Bugünkü seansımı yaptıktan sonra dünkü bir değerlendirme seansımda bir anneyle konuşmalarımız üzerine düşündüm ve konu buralara kadar geldi :)

Bugün çiğneyemediği için sadece püre ile beslenen bir çocuğumun artık çok güzel bir şekilde çiğneyebildiğini, dilinin hareketlerinin ve çene hareketlerinin tam olması gerektiği gibi olduğunu gördüm. Çocuğun öyküsünde korkular ve travmalar var bu nedenle hep temkinli ve yavaş ilerledik adımlarımızı hep küçük küçük attık ve minik minik yiyeceklerinin kıvamlarında değişiklikler yapabilmeye başladık artık bir yandan bunun sevincini yaşıyorum bir yandan da düşünüyorum.

Her çocuk aynı değil aynı yaşantıya sahip değiller bir çocukta var olan korku diğer çocukta olmayabilir ve ilerleme hızları farklı olabilir. Bu çocuğun hikayesinde değişime karşı direnç var. Regülasyon zorlukları var, heyecanlandığında kendini kontrol etmekte zorlanıyor. Bu durumda terapist olarak benim onu değişime hazırlamam gerekiyor.

Değişime açık olmayan çocuklar genellikle sadece yiyeceklere karşı bu tepkileri vermiyor, oyunlarda da biz bu durumu görüyoruz. Çocuğa yeni bir oyun teklif edildiğinde reddediyor, oynadığı oyunları hep aynı şekilde oynamak istiyor. Buna kapsamlı bir şekilde bakabilmek bu kısmı kaçırmamak gerekiyor. Terapist olarak beslenmeyi etkileyen diğer faktörleri de iyi bir şekilde çalışabilmek için her yönden kendimizi beslemeliyiz.

İşte dünkü değerlendirme seansında anneyle konuştuğumuz konu buydu. Herkes her işte usta olamaz ki.. Evet çok doğru beslenme çalışan bir terapist okul temelli ergoterapi uygulamaları gibi spesifik bilgi gerektiren bir alanda uzman olamayabilir fakat çok iyi bir pediatrik ergoterapist olması gerekmektedir. Çünkü beslenmenin altında yatan bir çok farklı sebep var terapist bunların her birini çalışabilmelidir.

Ve başka bir sebep de şu ki, bizim çalıştığımız çocuklarda genellikle ailenin farkettiği yalnızca beslenme sorunu olsa da ya iletişimle ilgili ya duyusal motor gelişimle ilgili ya da regülasyon sorunları olabiliyor. Aile günde 3 4 öğün çocuğuna bir yiyecek teklif ettiği halde yemiyorsa buna çare aramak için bizlere başvuruyor.. Fakat sorumluluğumuz büyük! İyi bir değerlendirme iyi bir gözlem yapmalıyız ki çocukta var olan minimal gecikmeleri dahi fark edebilelim zaman kaybetmeden müdahale edebilelim ya da yönlendirme yapabilelim...

Bu yazıyı yazarken kendim beslenme çalışan bir ergoterapistim diye çok iyi bir terapistim reklamı yapmıyorum bu şekilde anlaşılması için yazmadım.

Bu düşüncelerin bizleri kendimizi geliştirebilmek yolunda motive edebilmesi umuduyla yazdım. Çünkü bazı terapist arkadaşların halen eğitim almamız gerekiyor mu, bize bunu lisansta öğrettiler ya da bunu eğitim almadan halledemez miyim bakış açılarına sahip olduğunu görüyorum veya duyuyorum. Bu çok üzücü, her zaman kendimizi geliştirmeye açık olmalıyız. Eğitim alan terapistlere farklı gözle bakan terapistler var fakat bu sığ düşüncelerden çıkmalıyız, kendimize ve etrafımıza değer katabilmek için faydalı olabilmek için öğrenmenin yaşı yok...

Tek söylemek istediğim buydu, biz gelişelim ki, Allah'ın izniyle geliştirebilelim.

Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim.